lulek-czarny

Roczna lub dwuletnia roślina z rodziny psiankowatych, spotykana w ogrodach oraz dziko rosnąca na przydrożach, wysypiskach śmieci, parkingach i innych podłożach ruderalnych, silnie toksyczna. Zwany też z ludowej tradycji szalejem czarnym oraz żabim barszczem. Podobnie jak bieluń dziędzierzawa, lulek czarny zawiera trujące i halucynogenne alkaloidy tropanowe, wywołujące bardzo silne pobudzenie ruchowe, obrzęki rąk i nóg, piekącą pokrzywkę, utratę wroku, suchość jamy ustnej i gardła. W przypadku lulka czarnego w składzie dominują przede wszystkim alkaloidy: skopolamina, atropina, L-hioscyjamina i kuskohigryna.

W przypadku tej bardzo niebezpiecznej rośliny istnieje ryzyko zatrucia nieświadomego, przez pomylenie jego ziaren z ziarnami maku lub korzenia z korzeniem pasternaku i skorzonery.

Zastosowanie zewnętrzne

Jedyną względnie bezpieczną formą stosowania liści lulka czarnego jest stosowanie zewnętrzne w postaci Oleum Hyoscyami przy łagodzeniu nerwobóli i bóli reumatycznych. W formach recepturowych liście lulka znajdują tez niewielkie zastosowanie w postaci extractum siccum (0,3% alkaloidów).